9+9 Ay

14.Mart.2013

Önce beraber bir yolculuğa çıktık. Ben kendi halimde ilerlerken çok canım sıkıldığı için bana eşlik etmeye karar verdi sanırım. Konuşmuyordu, duymuyordu, hareket etmiyordu ama ben onu çok öncesinde hissetmiştim bile. Elimden sıkı sıkı tuttu ve çok şükür son nefese kadar sürecek beraberliğimiz başladı.

O kadar rahat ve keyifli bir 9 ay geçirdim ki, ne yalan söyleyeyim; hiç bitmese dediğim anlar bile oldu. Hep bir huzur, hep bir coşku, gezmeceler, tozmacalar... her günümüz keyifliydi. Son aya kadar her şey harikaydı da zaman yaklaşıp heyecan, endişe ve sıcak hava birbirine karışınca işler zorlaştı. ”Sıcaklar bastırmadan doğum yapıcam yaşasın” diye sevinirken Madonna bile gelmişti ama benim güzel kızım bir türlü gelmiyordu! Vıcık vıcık havada koca göbeğimle hayat çok zorlaşmıştı malesef. Babacığın da işleri arttıkça artıyor, sabahın köründe eve gelip öğlen tekrar işe gidiyordu. “Babayı dinlendirelim annecim, hadi gel artık” diye döktüğüm diler bile fayda etmedi. En sinir bozucu olan “sen daha doğurmadın mı be!” diye başlayan telefon konuşmaları!! Sokakta göbeğime hayretle bakan insanların ifadeleri ve “ikiz mi?” diye soran teyzeleri hiç saymıyorum bile.

Neyse ki 40+3 ‘te sağ sağlim kavuştuk.

“Bebeğimi ilk kucağıma aldığımda şöööyle hissettim,böööyyllee coşkun denizlerde falanlar da filanlar da....” Bu laflar bana oldum olası janjanlı gelmiştir. Ben resmen mala bağlamıştım kızımı ilk gördüğümde!!! Hayatım boyunca ifade edemeyeceğim bir uyuşma hali, en tatlı acı ve misss gibi kına kokusu...

Topçik yanaklı, pespembe bir kızımız olmuştu :) Anne şaşkın, baba şaşkın! Kızımıza bakıp “ çook güzeeel “ diyebiliyorduk ağzımız kafamızda!

Kızım doğduğunda hissettiğim en belirgin duygu şanslı bir kız annesi gururuydu.”Evladın kızı erkeği olur mu?” demeyin.Olur.Bir anne kızın ilerde neler yapabileceğini hayal edince hak verirsiniz bana.Yırtık pantolonlu yaşlı halimle genç kızıma eşlik ederken, annesinin dostluğuyla gururlanan,ilk aşkının acısını anne omuzunda dindirmeye çalışan bir güzel kız var hayalimde mesela. Erkek anneleri; üzgünüm ama bir erkek çocukla böyle anlar yaşanamaz ki...:) 

Her neyse...Öyle ya da böyle annelik dünyanın en güzel vasfı ve sadece kadınlara özgü.Bunu düşünüp bile kendimi şanslı hissedebilirim.

Güzel pamuğum;

Bu dünyayı sana yaşanılır kılmak için ne gerekiyorsa yaparım.Yere çöp atmam, atanı uyarırım, sokak hayvanlarını beslerim, kapımın önünü süpürürüm, gürültü yapıp seni uyutmayan komşuyla kavga ederim, kendim için hiç yapmayacağım türlü çeşit yemeği araştırır, bulur senin için en şahanesinden tazecik yaparım, soğuk havada yorganın, sıcak havada kliman, yağmurda şemsiyen olurum gocunmam ama ne yaparsam yapayım acı çekmeyeceğine, üzülmeyeceğine, dost kazığı yemeyeceğine ve günün birinde en sevdiklerini ölüme teslim etmeyeceğine söz veremem bebeğim üzgünüm.Offf ama ya amma bunalıma bağladım.Bu muhabbet fazla uzamasın, güzel hissiyatlara devam.

Hayatımın en güzel günlerine dair bir de koca faktörü var tabi. Başım her sıkıştığında koşup gelen, her türlü yardım eden caaanım kojam. (Biz kadınlar sanki çocuk sahibi olunca ayrı bir seviyoruz kocalarımızı ya da kocası sevilesi olanlar diyim!) Özellikle hamileliğin son ayında hemen hemen her gün kırdığım (!) içi dolu kavanozların (reçel,bal,yoğurt,vs...) tüm pisliklerini temizler beni de olay yerinden uzaklaştırırdı cam kırığı batmasın diye. Daha da buna benzer bir sürü olay var. Hakkı ödenmez valla billa. Kızımız doğduktan sonra da aktif olarak hep destek oldu bana. Bazen fazlaca karıştığı oluyor ama naapalım onu da öyle kabul ettik biz :))

Velhasılkelam hayatımın en süper 9+9 ayını yaşadım sayelerinde.

Bugün kara balığım 9 ayını doldurdu. Hiç anlamadım bile nasıl oldu! O kadar hızlı büyüyor ki inanılır gibi değil ve o büyüdükçe içimdeki hüzün de onunla beraber büyüyor. İçim titriyor kızıma her baktığımda. 

Canımdan can bebeğim...iyiki bize geldin.